Egocentrycznie, raz

Dzisiaj nie będzie o Holandii, nie będzie o pracy ani o niczym takim. Dzisiaj będzie o mnie. Jako że blog jest mój to chyba mam prawo do takich wycieczek w kierunku egocentryzmu, hm? Będzie odrobinę wulgarnie za co przepraszam z góry.
Zarzuca mi się że jestem niedobry, chamski i wulgarny. Że nie potrafię prowadzić normalnej rozmowy, gadki szmatki o tym co jadłem na obiad i co z tego wynikło. A najgorsze jest to że nie pytam o to co ktoś jadł na obiad i co dopiero z tego wynikło. Nie pytam też o pracę, szkołę, każdy egzamin, koleżankę czy kolegę z osobna. Dlaczego? Bo mam to w nosie. Powiem więcej - mam to w dupie. W ogóle mnie to nie interesuje. Wolę siedzieć cicho niż opowiadać o takich pierdołach. Wolę powiedzieć - "cicho bądź bo smucisz. Powiem więcej - mam to w dupie. Jeżeli nie przestaniesz to sobie pójdę." - niż wysłuchiwać strasznie przyziemnych historii o mnie, o nim, o nas, o was, kotach, koniach, chomikach czy innych tchórzofretkach. Ja rozumiem że ludzie o takich rzeczach rozmawiają, w ten sposób fikcyjnie podtrzymują znajomość i zwiększają jej zażyłość. To nie moja wina że mnie to nie interesuje. Jezus maria - naprawdę próbowałem. Ale wychodzi z tego straszny pastisz dialogu dwojga ludzi. Najpierw cierpię, potem żartuję a potem nie wytrzymuję i przerywam idiotyczny wywód o pierdołach. Pif paf, wszyscy giną, napisy, światła, ludzie wychodzą i próbując wydłubać językiem popkorn z trzonowców, myślą "hę?".
Każda akcja pociąga za sobą reakcję. Mało rozmów - mało znajomych. Znajomi przesiani przez sito - znajomi dobrzy. Ten łańcuch jest trochę dłuższy - ale to temat na inny egocentryczny wpis bo znajomi to temat rozległy, zagmatwany, trudny i wielce fantastyczny (w sensie - jak Lem a nie - jak nowe film Almodovara).
Do czego zmierzam. Ja rozumiem że ludziom może być ciężko ze mną. Każdemu z osobna. Mnie też było ciężko do czasu aż ni stąd ni zowąd zorientowałem się że mam parę osób które akceptują to, w jaki sposób ich traktuję. Przywykły? A może są takie jak ja? Może wobec nich jestem inny? Może nie rozmawiamy o każdej pierdole a jakoś sobie dajemy radę. Wiem że jak wrócę i się z nimi spotkam to będzie jak byśmy się ostatnio widzieli dzień wcześniej (brzmi jak z jakiegoś marnego filmu, prawda?). I to mnie cieszy. Jestem nienormalny ale ludziom to nie przeszkadza. Tak żyję i tak żył będę nadal. Na koniec film, który zrobił mały misz masz w internecie i w mojej głowie. Autor zdobył się nawet na drugą część ale ona w innym poście. Też wulgarny. Ale bardziej.